پنجشنبه، ۲۶ تیر ۱۴۰۴
نجف دریابندری، یکی از برجستهترین مترجمان و نویسندگان معاصر ایران، نامی است که در تاریخ ادبیات و فرهنگ ایران بهعنوان گنجینهای ارزشمند ثبت شده است. او با ترجمههای بینظیر خود از آثار نویسندگان بزرگ جهان مانند ارنست همینگوی، ویلیام فاکنر، مارک تواین و کازوئو ایشیگورو، نقش مهمی در معرفی ادبیات غرب به مخاطبان ایرانی ایفا کرد. همچنین، تألیف کتاب «مستطاب آشپزی» با همکاری همسرش فهیمه راستکار، او را به چهرهای شناختهشده در حوزه فرهنگ عامه تبدیل کرد. در این مقاله، به بررسی زندگی، آثار و تأثیرات نجف دریابندری بر ادبیات و فرهنگ ایران میپردازیم.
نجف دریابندری در اول شهریور ۱۳۰۸ (به گفته خودش زمستان ۱۳۰۹) در محله حمام جرمنی شهر آبادان به دنیا آمد. پدرش، ناخدا خلف دریابندری، یکی از اولین خلبانان دریایی ایران بود و مادرش مریم، اهل بوشهر. حضور نیروهای انگلیسی در تأسیسات نفتی آبادان، دریابندری را از کودکی با زبان انگلیسی آشنا کرد. او بهصورت خودآموز زبان انگلیسی را فراگرفت و این مهارت، پایهای برای فعالیتهای حرفهایاش در آینده شد.
دریابندری تحصیلات رسمی خود را تا سال سوم دبیرستان در مدرسه رازی آبادان ادامه داد، اما به دلیل علاقه به مطالعه آزاد و پژوهشهای شخصی، تحصیل را رها کرد. او در جوانی بهعنوان مترجم در شرکت نفت مشغول به کار شد و در همان زمان، علاقهاش به ادبیات و ترجمه شکل گرفت. در سال ۱۳۳۳، به دلیل عضویت در حزب توده ایران، دستگیر و به زندان محکوم شد. او در دوران زندان به مسائل فلسفی علاقهمند شد و ترجمه کتاب «تاریخ فلسفه غرب» اثر برتراند راسل را آغاز کرد که بعدها توسط انتشارات سخن به چاپ رسید.
نجف دریابندری با بیش از ۷۰ سال فعالیت در حوزه ترجمه و نویسندگی، کارنامهای درخشان از خود به جا گذاشت. او نهتنها مترجمی دقیق و خلاق بود، بلکه با نثر روان و طنزآمیز خود، آثارش را به نمونههایی ماندگار در ادبیات فارسی تبدیل کرد. در ادامه، به برخی از مهمترین آثار او اشاره میکنیم:
دریابندری با ترجمه آثاری چون «وداع با اسلحه»، «پیرمرد و دریا» و «برفهای کلیمانجارو» از ارنست همینگوی، نام خود را در ادبیات ایران جاودانه کرد. ترجمه او از «پیرمرد و دریا» به دلیل نثر روان و مقدمه پربارش، به یکی از معروفترین ترجمههای این اثر در ایران تبدیل شد. این رمان کوتاه، که داستان مبارزه یک ماهیگیر پیر کوبایی با یک نیزهماهی عظیم را روایت میکند، در سال ۱۹۵۴ جایزه نوبل ادبیات را برای همینگوی به ارمغان آورد.
دریابندری در ۱۸ سالگی ترجمه داستان «یک گل سرخ برای امیلی» از ویلیام فاکنر را آغاز کرد و سالها بعد، آثاری چون «گور به گور» را نیز به فارسی برگرداند. او با دقت و وسواس، سبک پیچیده فاکنر را به زبانی ساده و فاخر به مخاطب فارسیزبان منتقل کرد.
یکی از برجستهترین ترجمههای دریابندری، رمان «بازمانده روز» نوشته کازوئو ایشیگورو است. او با انتخاب زبان متأخر قاجاری برای این اثر، لحن و فضای داستان را به شکلی استادانه به فارسی منتقل کرد. این ترجمه بهعنوان نمونهای از خلاقیت و مهارت او در «فارسی کردن» آثار خارجی شناخته میشود.
کتاب «مستطاب آشپزی؛ از سیر تا پیاز»، تألیف مشترک نجف دریابندری و همسرش فهیمه راستکار، یکی از پرفروشترین کتابهای آشپزی در ایران است که بیش از ۳۰ بار تجدید چاپ شده است. این اثر دوجلدی، علاوه بر دستور پخت غذاهای ایرانی و فرنگی، اطلاعات جامعی درباره تاریخچه و فرهنگ غذایی ارائه میدهد. نثر طناز و بازیگوش این کتاب، آن را از سایر کتابهای آشپزی متمایز کرده و به اثری فرهنگی تبدیل کرده است. به دلیل این اثر، دریابندری در سال ۱۳۹۶ بهعنوان «گنجینه زنده بشری» در میراث خوراک ثبت شد.
دریابندری علاوه بر ادبیات داستانی، آثاری در حوزه فلسفه نیز ترجمه کرد. از جمله این آثار میتوان به «تاریخ فلسفه غرب» اثر برتراند راسل و نوشتههای آیزایا برلین اشاره کرد. او در سال ۱۳۴۲ طی سفری به لندن با برتراند راسل دیدار کرد و این تجربه، تأثیر عمیقی بر کارهای فلسفی او گذاشت.
نجف دریابندری به دلیل تسلط بینظیرش بر زبان فارسی و انگلیسی، ترجمه را به سطحی فراتر از انتقال متن ارتقا داد. او معتقد بود که مترجم باید سبک و لحن نویسنده را به گونهای به زبان مقصد منتقل کند که گویی نویسنده اصلی به آن زبان نوشته است. این رویکرد، که گاهی به «برگردان» یا «Transcreation» تعبیر میشود، در آثار او بهخوبی دیده میشود.
دریابندری در ترجمههای خود به امانتداری و سلاست توجه ویژهای داشت. او با نثر روان و گاه طنزآمیز، متون پیچیده را برای مخاطب عام قابلفهم میکرد. مقدمههای پربار او بر کتابها، که اغلب شامل تحلیلهای ادبی و تاریخی بود، به خوانندگان کمک میکرد تا درک عمیقتری از اثر داشته باشند. برای مثال، مقدمه او بر «پیرمرد و دریا» دریچهای به جهان ادبی همینگوی گشود.
نجف دریابندری نهتنها با ترجمههایش، بلکه با شخصیت و دیدگاههایش، تأثیر عمیقی بر فرهنگ و ادبیات ایران گذاشت. او بهعنوان روشنفکری خوشمشرب و بذلهگو شناخته میشد که صراحت در نقد و شوخطبعی را با متانت و دقت در کار ترکیب کرده بود. انتقاد او از رمان «بوف کور» صادق هدایت و ستایشش از «شوهر آهو خانم» محمدعلی افغانی، نمونههایی از دیدگاههای جسورانه او در نقد ادبی است.
دریابندری همچنین با فعالیت در مؤسسه انتشارات فرانکلین به مدت ۱۷ سال، به ترویج فرهنگ کتابخوانی کمک کرد. او پس از انقلاب ۱۳۵۷، با تمرکز بر ترجمه و نویسندگی، آثاری خلق کرد که نسلهای مختلف را با ادبیات و فلسفه جهان آشنا کرد. دریافت جایزه «تورنتون وایلدر» از دانشگاه کلمبیا به دلیل ترجمه آثار ادبی آمریکایی، گواهی بر اعتبار بینالمللی اوست.
دریابندری با ژانت لازاریان، روزنامهنگار ارمنیتبار، ازدواج کرد و از او دو فرزند به نامهای نوشین و آرش داشت. پس از جدایی از لازاریان، با فهیمه راستکار، بازیگر و دوبلور سرشناس، ازدواج کرد و صاحب فرزندی به نام سهراب شد. همکاری او با راستکار در نگارش «مستطاب آشپزی» از نقاط عطف زندگی حرفهایاش بود.
نجف دریابندری در ۱۵ اردیبهشت ۱۳۹۹، در سن ۹۱ سالگی پس از یک دوره بیماری طولانی در تهران درگذشت. مرگ او واکنشهای بسیاری در میان دوستداران ادبیات و فرهنگ ایران برانگیخت. سهراب دریابندری، فرزند او، در صفحه شخصی خود ضمن اعلام این خبر، از مردم خواست به دلیل شرایط همهگیری کرونا به منزل او مراجعه نکنند.
نجف دریابندری را میتوان پلی میان فرهنگ ایران و جهان دانست. او با ترجمه آثاری از نویسندگان و فیلسوفان برجسته، افقهای جدیدی به روی خوانندگان ایرانی گشود. کتاب «مستطاب آشپزی» نیز نشان داد که او فراتر از یک مترجم ادبی، به فرهنگ عامه و زندگی روزمره ایرانیان نیز اهمیت میداد. سبک طناز و صمیمی او در نگارش و ترجمه، او را به یکی از محبوبترین چهرههای فرهنگی ایران تبدیل کرد.
نجف دریابندری با کارنامهای پربار و متنوع، از ترجمه ادبیات و فلسفه تا تألیف اثری ماندگار در حوزه آشپزی، میراثی غنی برای فرهنگ ایران به جا گذاشت. آثار او نهتنها برای کتابخوانان، بلکه برای هر کسی که به فرهنگ و ادبیات علاقهمند است، منبعی ارزشمند محسوب میشود. اگر به دنبال کشف دنیای ادبیات غرب با نثری روان و فارسی هستید، آثار ترجمهشده توسط نجف دریابندری بهترین انتخاب هستند. برای خرید کتابهای او، میتوانید به سایت بوفبوک مراجعه کنید و از خواندن این شاهکارها لذت ببرید.